Peygamberimizi ağlatan hadisler ...!

Konusu 'Peygamberimizin (sav) Hayatı' forumundadır ve laz_kizi61 tarafından 28 Mart 2009 başlatılmıştır.

  1. laz_kizi61

    laz_kizi61 islamseli

    Katılım:
    14 Mart 2009
    Mesajlar:
    364
    Beğenileri:
    0
    Kıyâmda iken Ağlamaya başladı.

    Hatta göz yaşları göğsünün üzerine aktı.

    Sonra rükûya gitti, ağladı.

    Sonra secdeye vardı, ağladı.

    Sonra secdeden başını kaldırdı ağladı.

    O gece hep böyle devam etti.



    Şükreden bir kul olmak

    için ağlaması

    Ata ibni Rebâh'tan rivâyet olundu. Buyurdular:

    Bir gün Hazreti Aişe Radıyu Anha annemizin huzuruna çıktım. Ve kendisine:

    Efendimiz Sallallahu Aleyhi ve Sellem hazretlerinden görmüş olduğun en acâib şeyi bize haber ver," dedim.

    Hazreti Aişe Radıyu Anha annemiz ağlamaya başladı. Buyurdular ki:

    Hangi işi ve hâli acâib değildi ki? Bir gece bana geldi. Benimle beraber yatağa girdi. Hatta tenim onun tenine değdi. Bana:

    "Ey Ebû Bekrin kızı! Bırak beni de Rabbime kulluk edeyim!" dedi. Ben de:

    Sana yakın olmayı severim! Lakin senin isteğini kendi isteğime tercih ederim!" dedim ve ona izin verdim. Bunun üzerine Efendimiz Sallallahu Aleyhi ve Sellem hazretleri kalktı, bir su kırbasının yanına gitti. Abdest aldı. Abdest alırken çok su dökünmedi. Sonra namaza kalktı.

    Kıyâmda iken Ağlamaya başladı. Hatta göz yaşları göğsünün üzerine aktı.

    Sonra rükûya gitti, ağladı.

    Sonra secdeye vardı, ağladı.

    Sonra secdeden başını kaldırdı ağladı.

    O gece hep böyle devam etti.

    Efendimiz Sallallahu Aleyhi ve Sellem hazretleri sürekli ağladı. Hatta Bilâl gelip, ona namaz için seslenince (ezan okuyuncaya) kadar ağlaması devam etti. Bunun üzerine kendisine:

    Ya Rasûl! Neden ağlıyorsun? Seni ağlatan nedir? Senin geçmiş ve gelecek bütün zellelerin bağışlanmadı mı?" dedim. Efendimiz Sallallahu Aleyhi ve Sellem hazretleri bana:

    Şükreden kul olmayayım mı? Halbu ki, Allâhü Teâlâ hazretleri:

    "Elbette, o göklerin ve yerin yaratılışında ve gece ile gündüzün ardarda gelişinde, şüphesiz âyetler var (vicdanları temiz) akıl sahipleri için.

    Onlar ki, gerek kıyâm u kuûdda ve gerek yanları üzerinde hep Allah'ı zikrederler. Ve göklerin, yerin yaratılışında tefekkür ederler: "Yâ rabbenâ!" Derler: "Bunu sen boşuna yaratmadın, sübhânsın. O halde bizleri o ateş azabından koru."(1) Âyeti kerimesini bana indirdi!" buyurdular."(2)



    Güneş tutulmasında

    ağlaması

    Abdullah bin Ömer Radıyu Anh hazretlerinden rivâyet olundu. Buyurdular:

    Efendimiz Sallallahu Aleyhi ve Sellem hazretlerinin zamanında (bir defasında) güneş tutuldu. Namaz kıldı.

    Kıyâmı çok uzattı.

    Sonra rükû'ya vardı. Rükû'yu uzattı.

    Sonra rükû'dan başını kaldırdı. Uzattı Şü'be, buyurdu:

    Ben onu inceliyordum! Secdede de buna benzer (uzun süre) kaldı."

    Efendimiz Sallallahu Aleyhi ve Sellem hazretleri secdede ağlamaya başladı. Secdede şöyle diyordu:

    Rabbim! Niçin bunu hazırladın, halbuki ben sana istiğfâr ediyorum! Rabbim! Niçin bunu bana hazırladın, ben oların içindeyken!

    Efendimiz Sallallahu Aleyhi ve Sellem hazretleri, namaz kıldıktan sonra buyurdular:

    Bana cennet arz olundu. Eğer dileseydim cennetin meyvelerine el uzatıp devşirebilirdim. Bana cehennem ateşi arz olundu. Cehennemin sıcaklığının sizi bayıltması korkusundan ona üflemek istedim."

    Cehennem'de benim iki devemi çalan hırsızı gördüm.(3)

    Cehennem'de hacıların hırsızlığını yapan Da'daın oğlunun kardeşini gördüm. Kendisine açıklandığında;

    Bu Mihcenin amelidir!" dedi. O ise şöyle buyurdular:

    Cehennemde uzun boylu kırmızıya çalar siyâh bir kadın gördüm. Evinde bağlayıp ölümüne sebeb olduğu bir kedi yüzünden azab görüyordu. Bu kadın, o kediyi bağlamıştı, kediye bir yiyecek vermedi, hatta kediye su (bile) vermedi. Kedinin toprağın haşerâtından yemesine de izin verip onu bırakmadı, hatta kedi böylece öldü."(5)
     

Sayfayı Paylaş