Allah Resûlü'nün eşi menendi yoktur

Allah Efendimiz'e (sallallahu aleyhi ve selem) iç ve dış yapısı itibarıyla öyle bir genişlik bahşetmişti ki fevkalâde mütevazı olmasının yanında olabildiğine mehîb ve büyüleyiciydi; huzuruna giren en mağrur ve mütekebbir ruhlar bile O'nun mehâbeti karşısında tir tir titrer düşünce ve niyetlerinin hilâfına farklı bir hâl alırlardı.

Mağrur Kisra elçileri o mehâbet abidesiyle karşılaştıklarında oldukları yerde kalakalmış ve ne diyeceklerini unutmuşlardı. Aynı zamanda böylesi bir heybet ve ciddiyetin yanında herkesi büyüleyen ve kendine çeken öyle bir yumuşaklığı vardı ki O'nu yakından tanıyan herkes O'na evlât anne-baba ve bütün sevdiklerinden daha fazla alâka duyar âdeta O'nun tiryakisi olur ve bir daha da huzurundan ayrılmak istemezdi. O her hâliyle çevresine güven vadeder; söz tavır ve mimikleriyle her zaman Rabbisinin huzurunda bulunduğunu işaretler; sürekli emniyet soluklar ve herkese demet demet güven dağıtırdı. O evvel ve âhir emin olarak tanınmıştı; bakışlarında emniyet nümâyândı sözleri emniyet etrafında döner durur ve huzurunda hep emniyet besteleri duyulurdu.
O'nun umumî davranışlarıyla aklı ruhu hissi mantığı atbaşıydı ve birbirine müsâvî sayılırdı. Keskin zekâsı; hiç yanıltmayan firaseti; her türlü tereddüde kapalı kararlılığı; azm ü ikdamı; kimseyi aldatmamanın yanında baş döndüren stratejileri; en yaman hâdiseler karşısında dahi asla "pes" etmemesi; musibetlerin yüzüne gülmesi ve belâları iyi okuyup onlardan kitaplar dolusu ibretler çıkarması; şiddet hiddet ve öfkeye sebebiyet veren münasebetsizlikler karşısında olabildiğine soğukkanlı olabildiğine temkinli davranması hem O'nun insanüstü karakterini hem de konumunu ve o konuma göre duruşunu aksettiren hususlardan sadece birkaçıdır. Herkesin telâşa kapılıp paniklediği yerlerde O'nun öyle merdâne bir duruşu vardır ki o duruş karşısında hezimetler zafere dönüşür bozgunlar yerlerini taarruza bırakır ve mağlûbiyetin tozu-dumanı içinde başarı stratejileri tüllenirdi.
Aile efradı arasında O eşi menendi olmayan bir aile reisiydi.. arkadaşları içinde kardeşçe yumuşak tavırlarıyla gönüllere girmesini çok iyi bilen mükemmel bir mürşit ve muallimdi.. arkasındakileri hiçbir zaman yanıltmayan ve inkisara uğratmayan eşsiz bir rehberdi.. söz sultanı bir hatip kalp eri bir rabbânî muhakeme üstadı bir hâkim; harikulâde bir devlet reisi ve bozgunlardan zafer çıkaran bir erkân-ı harpti. Bu mükemmelliklerin hepsi O'nda zirveye ulaşıyordu ama bütün bunlara rağmen O her zaman düz bir insan gibi davranıyor kendini insanlardan bir insan sayıyor; hakkı olan halkın da terbiyesinin gereği bulunan büyük payeler isnadından fevkalâde rahatsızlık duyuyor ve çok sevdiği o güzide arkadaşlarına bu konuda yer yer biraz da şiddetli ikazlarda bulunuyordu.
O MİSYONUNUN ENGİNLİĞİNE DENK BİR OKYANUSTU
Fevkalâde asalet necâbet ve Hak'la münasebetin hâsıl ettiği herkesin başını döndüren o müthiş mehâbetine rağmen zıtları bir arada yaşıyor gibi öylesine mütevaziydi ki; az önce arz edilen hususiyetleri görmeyenler O'nu âhâd-ı nastan biri sanırlardı. Arkadaşlarının onca tazim ve saygısını görmezlikten gelerek onlarla aynı zeminde bulunur aynı sofrada yemek yer; farklılık ve hususiyetlerini bir namus gibi setreder ve yanında bulunanları tabiatındaki mehâbet haşmet ve mehâfetle bunaltmamak için yer yer cemâlî tecelli dalga boyundan ibret ders ve nükte edalı mülâtefelerle rahatlatır; izzetini tevazu ile süsler; mehâbetini şefkatle tadil eder ve nâsûtî rengini öne çıkararak o şeker-şerbet konumuna ayrı bir halâvet katardı.
O her zaman halim selim ve dengeliydi; kin nefret ve öfke hislerinin tetiklendiği durumlarda bile fevkalâde mülayim davranır; gayzla köpüren insanların şiddetini hiddetini tadil eder; en can alıcı hasımlarını bir hamlede yumuşatır ve cephe durumuna getirilmek istendiği yerlerde dahi hemen sıçrayıp hakemlik koltuğuna oturmasını bilirdi. Umumî bir hakkın çiğnenmediği Allah hakkına saygısızlıkta bulunulmadığı hemen her yerde O bağışlayıcı ve müsamahalı davranırdı ki siyer-i nebevîde O'nun afv u safh ve müsamahasını gösteren misallerin yüzlercesini görmek göstermek mümkündür.
Vade vefada da O'nun eşi-emsali yoktu. Bir kere hulfü'l-vaadde bulunduğu bir kere olsun sözünden döndüğü görülmemişti. Ne peygamberliğinden önce ne de nübüvvetle serfiraz kılındıktan sonra -ahd u misak tanımayanlara karşı kararlı tavrı malum- hiç mi hiç sözünden dönmemiş hilâf-ı vaki beyanda hatta böyle bir şeyi îmâda dahi bulunmamış hep bir güven ve vefa abidesi olarak yaşamıştı.
O bütün muhtevası pırıl pırıl öyle bir bilgi havzı ve hazinesiydi ki ne geçmiş zamanın küllenmiş hâdiselerinden verdiği haberlerinde ne de tarih öncesi farklı milletlerin din mezhep kültür an'ane ve örfleriyle alâkalı ihbarlarında hiçbir itirazla karşılaşmamıştı; karşılaşmazdı da; zira O Allah'ın elçisiydi ve O'nun bilgi havzına akan o yanıltmayan malumat da hep O'ndan geliyordu. O ifadelerinde söz kesen bir beyan sultanı mantığında bir muhakeme abidesi ve düşüncelerinde de misyonunun enginliğine denk bir okyanustu. İfadeleri o kadar kıvrak beyanı o denli vâzıh üslûbu öylesine zengin ve rengin idi ki bazen bir-iki cümle ile muhataplarına dünya kadar hakikatleri birden arz eder bazen mücelletlere sığmayacak kadar geniş konuları bir solukluk söze sıkıştırır bazen de tevil ve tefsir üstadlarına yorumlamak üzere ne söz cevherleri ne söz cevherleri emanet ederdi. "Bana cevâmiu'l-kelim verilmiştir" sözleri O'nun işte bu enginliğini işaretlemektedir.
ÖZETLE
1- ) Yüce Allah Efendimiz'e (sallallahu aleyhi ve selem) iç ve dış yapısı itibarıyla öyle bir genişlik bahşetmişti ki fevkalâde mütevazı olmasının yanında olabildiğine mehîb ve büyüleyiciydi.
2- ) Herkesin telâşa kapılıp paniklediği yerlerde O'nun öyle merdâne bir duruşu vardır ki o duruş karşısında hezimetler zafere dönüşür ve mağlûbiyetin tozu-dumanı içinde başarı stratejileri tüllenirdi.
3- ) İfadeleri o kadar kıvrak üslûbu öylesine zengin idi ki bazen bir-iki cümle ile muhataplarına dünya kadar hakikatleri birden arz eder bazen mücelletlere sığmayacak konuları bir solukluk söze sıkıştırırdı.

M.FETHULLAH GÜLEN